Bugün, 29 Aralık 2025.
İşte gün geldi. Bu satırlar burada kalsın; zaman geçse de silinmesin, bir hatıra olarak dursun.
Uzun zamandır baktığımız o geri sayım artık sustu. Sayılar sıfırı gösterdi, son buldu bekleyiş.
Sen hala ofisteyken, ben çoktan Balıkesir’e geldim, Serolayn’ım. Ne için?
Bir süredir “oradaymışız gibi” yaşadık, ekranlardan, saatlerden, günlerden ibaret.
Şimdi aynı şehirde, aynı havada, aynı zamanın içindeyim seninle.
Saat 18:00 olduğunda, vakit dolduğunda seni bekliyor olacağım, tam kapının önünde.
Ne bir adım gerisi ne bir adım ilerisi. Beklemek bu kez eksilten değil, tamamlayan bir şey olacak.
Bu bir varış cümlesi.
Bir “geldim” cümlesi. Evet, ben geldim.
Buradayım.